مشنو که عشق لیلی و مجنون مجاز بود

می ساختم چو بربط و می سوختم چو عود

زیرا که چاره دل من سوز و ساز بود

در اصل چون تعلق جانی حقیقتست

ترک مراد چون ز کمال محبتست

جم را گمان مبر که به خاتم نیاز بود

پیوسته با خیال حبیب حرم نشین