هر بت که مغانش سجده کردند

آشوب خروش مرد و زن بود

دیدم بت خویش را که سرمست

در دیر حریف برهمن بود

چون نیک بدیدم آن شمن بود

پروانه روی خویشتن شد

آن فتنه که شمع انجمن بود