نه از باغش مرا برگ جدائی

مرا وقتی نگاری خرگهی بود

که قدش غیرت سرو سهی بود

نه از سیبش مرا روی بهی بود

بشب روشن شدی راهم ز رویش

ز مویش گر چه بیم گمرهی بود