بسکه دود آه من در چشم اختر می رود

گر بدامن اشک در پایم گهر ریزی کند

جای آن باشد چرا کو بر سر زر می رود

تیره می گردد سحرگه دیده سیارگان

می رود خونم ز چشم خونفشان تدبیر چیست

زانکه هر ساعت که می آید فزونتر می رود

چنگ را بینم که هنگام صبوح از درد من