آتشی باید که تا دودی بروزن برشود

از هزاران دل یکی را باشد استعداد عشق

تا نگوئی درصدف هر قطره ئی گوهر شود

هر کرا وجدی نباشد کی بغلتاند سماع

چشم را در بند تا در دل نیاید غیر دوست

گر در مسجد نبندی سگ بمسجد در شود

از دو عالم دست کوته کن چو سرو آزاده وار