کانکه کوته دست باشد در جهان سرور شود

چشم را در بند تا در دل نیاید غیر دوست

گر در مسجد نبندی سگ بمسجد در شود

از دو عالم دست کوته کن چو سرو آزاده وار

نور نبود هر درونی را که در وی مهر نیست

آتشی چون برفروزی خانه روشن تر شود

مومنی کو دل بدست عشق بت روئی سپرد