منعم مکن ز گریه که در آتش فراق

هر چند بیشتر شکند تیزتر شود

بگشا کمر که جامه جانرا قبا کنم

گر زانکه دست من بمیانت کمر شود

از سیم اشک کار رخم همچو زر شود

از دست دیده نامه نیارم نوشت از آنک

هر لحظه خون روان کند و نامه تر شود