هر چند که دود از دل بریان بدر آید

آبیست که سرچشمه اش از آتش سینه ست

اشکم که ازین دیده گریان بدر آید

تا کی کشم از سوز دل این آه جگر سوز

شرطست نه بر چشمه که بر چشم نشانند

مانند تو سروی که ز بستان بدر آید

زینسان که دلم در رسن زلف تو آویخت