از کوی تو خواجو بجفا باز نگردد

شک نیست که بس فتنه ز مستان بدر آید

آید همه شب زلف سیاه تو بخوابم

تا خود چه ازین خواب پریشان بدر آید

بلبل چه کند گر ز گلستان بدر آید