خوش باش که از سوز دلت جان بفزاید

گر ابر نگرید دل بستان ز چه خندد

ور می نبود زنگ غم از دل چه زداید

خواجو اگر از عشق بسوزند چو شمعت

خواهی که در آئینه رخت خوب نماید

آئینه مصفا و رخ آراسته باید