ولی ز آتش دل بر زبان نمی آید

ز شوق عارض و رخسار او چنان مستم

که یادم از سمن و ارغوان نمی آید

بسی شکایتم از سوز سینه در جانست

چنان سفینه صبرم شکست وآب گرفت

که هیچ تخته از آن بر کران نمی آید

کسی که نام لبش می برد عجب دارم