ز خیلخانه خاقان برون نمی آید

مرا دلیست که تا جان برون نمی آید

تاب طره جانان برون نمی آید

چو ترک مهوش کافر نژاد من صنمی

چو روی او سمن از بوستان نمی روید

چو لعل او گهر از کان برون نمی آید

نمی رود نفسی کان نگار کافر دل