اشکم از دیده روان تا سر راهش بدوید

دوش چون موکب سلطان خیالش برسید

خواستم تا بنویسم سخنی از دل ریش

قلمم را ز سر تیغ زبان خون بچکید

نشنیدیم که نشنید ملامت فرهاد