ده و دار برخاست از رزمگاه

ز خلج پر از درد شد تا طراز

ازان پس همه پیش مرگ آمدند

زره دار با گرز و ترگ آمدند

هوا شد به کردار ابر سیاه

به هر جای بر توده کشته بود

کسی را کجا روز برگشته بود