کسی را کجا روز برگشته بود

ده و دار برخاست از رزمگاه

هوا شد به کردار ابر سیاه

به هر جای بر توده کشته بود

همه دشت بی تن سر و یال بود

به جای دگر گرز و گوپال بود

ز خون بر در دژ همی موج خاست