همه دشت بی تن سر و یال بود

هوا شد به کردار ابر سیاه

به هر جای بر توده کشته بود

کسی را کجا روز برگشته بود

به جای دگر گرز و گوپال بود

ز خون بر در دژ همی موج خاست

که دانست دست چپ از دست راست