ز خون بر در دژ همی موج خاست

کسی را کجا روز برگشته بود

همه دشت بی تن سر و یال بود

به جای دگر گرز و گوپال بود

که دانست دست چپ از دست راست

چو اسفندیار اندر آمد ز جای

سپهدار کهرم بیفشارد پای