تو که یک ذره نداری خبر از آتش مهر

برو ای خواجه و شه را بگدا باز گذار

مهربانی کن و مه را بسها باز گذار

ذره بی سر و پا را بهوا باز گذار

چند چون مرغ کنی سوی گلستان پرواز

راه آمد شد بستان بصبا باز گذار