ای مقیم در خلوتگه سلطان آخر

راه آمد شد بستان بصبا باز گذار

من چو بی یار سر از پای نمی دانم باز

آن صنم را بمن بی سر و پا باز گذار

منزل خویشتن امشب بگدا باز گذار

از گل و بلبل اگر برگ و نوا می طلبی

همچو نی درگذر از برگ و نوا باز گذار