بیش ازینش چو من خسته پریشان مگذار

ماه را از شکن سنبل شبگون بنمای

لاله را این همه در سایه ریحان مگذار

زلف مشکین که چنین برقدمت دارد سر

هر که از مهر تو چون ذره شود سرگردان

دورش از روی چو خورشید درفشان مگذار

کام جانم ز نمکدان عقیقت شکریست