گر بتیغش بزنی روی نپیچد خواجو

چون مراد من دلسوخته اینست برآر

از میانت چو کمر میل کنارست مرا

گر چه بی زر ز میانت نتوان جست کنار

که دلش را سر یارست و تنش را سر دار