زانکه نبود ترا التفاتی به زر

سرنهادیم بر پایت از دست دل

تا چه آید ز دست تو ما را به سر

سکه روی زردم نبینی درست

تا تو شام و سحر داری از موی و روی

شام هجران خواجو ندارد سحر