اقرار کن برندی و زانکار غم مخور

دستار صوفیانه و دلق مرقعت

گر رهن شد بخانه خمار غم مخور

کارت چو شد ز دست و تو انکار می کنی

چون دوست در نظر بود از دشمنت چه غم

چون گل بدست باشدت از خار غم مخور

با طلعت حبیب چه اندیشه از رقیب