ولی ز لعل تو صبرم خلاف امکانست

بهوش باز نیایم مگر بروز نشور

ز شکر تو مرا صبر به که شیرینی

طبیب منع کند از طبیعت محرور

که می پرست نباشد ز جام باده صبور

فروغ چهره ات از تاب طره پنداری

که آفتاب شود طالع از شب دیجور