میلت ار جز بتماشای گلستان نکشد

یاد ظلمت مکن و چشمه حیوان کم گیر

شب تاریک اگرت وصل میسر گردد

با رخش چشمه خورشید درخشان کم گیر

در جمالش نگر و طرف گلستان کم گیر

غمزه اش بین و دگر شوخی عبهر کم گوی

خط سبزش نگر و سبزه بستان کم گیر