گوی دل در خم آن زلف چو چوگان درباز

با لب و خال وی ار عمر خضر می خواهی

ترک ظلمت کن و سرچشمه حیوان درباز

تا بچوگان سعادت ببری گوی مراد

سر میدان محبت بودت ملک وجود

اگرت دست دهد بر سر میدان درباز

خواجو ار لقمه ئی از سفره لقمان طلبی