مرا که خال تو فلفل فکنده است برآتش

بگیر داد صبوحی ز باده طرب انگیز

چراغ مجلس مستان ز شمع چهره برافروز

ز بهر نقل حریفان شکر ز پسته فرو ریز

چرا ز غالیه دلبند می کنی و دلاویز

برون ز شکر شیرین سخن مگوی که فرهاد

به نیم جو نخرد خسروی ملکت پرویز