آن دل که بیک تیر نظر صید گرفتی

ای شمع شبستان من غمزده برخیز

بفشان گره طره مشکین پریشان

وز سنبل تر غالیه بر برگ سمن ریز

از سلسله سنبل شوریده درآویز

ای آب رخم برده از آن لعل چو آتش

وی خون دلم خورده بدان غمزه خونریز