هر کجا می رود اندر دل ویران منست

گر چه تنگست دلم چون دهن خندانش

دل فراخست در آن سنبل سرگردانش

گنج لطفست از آن جای بود ویرانش

برو ای خواجه مرا چند ملامت گوئی

هر که در بحر بمیرد چه غم از بارانش