درد صاحبنظران را بدوا حاجت نیست

گنج لطفست از آن جای بود ویرانش

برو ای خواجه مرا چند ملامت گوئی

هر که در بحر بمیرد چه غم از بارانش

عاشق آنست که هم درد بود درمانش

هدف ناوک او سینه من می باید

تا بجای مژه در دیده کشم پیکانش