دوش یا رب چه شبی بود چنان تیره ولیک

که دل ریش مرا یک سر مو دارد گوش

گر کنم چشم برفتار تو کو صبر و قرار

ور کنم گوش بگفتار تو کو طاقت و هوش

بدرازی شب زلف تو بگذشته ز دوش

می خراشد جگرم گورک بربط بخراش

می خروشد دل من گومه مطرب بخروش