وی خنده زده شکر شیرین تو بر نوش

ای حلقه زده افعی مشکین تو بر دوش

از کوه نتابد چو تو خورشید کمربند

وز باغ نخیزد چو تو شمشاد قبا پوش

چون دوش شبی تیره ندیدم بدرازی