لیکن چکنم گر تو نداری دل من گوش

ماندست مرا حسرت دیدار تو در دل

کردست دلم حلقه گیسوی تو در گوش

دارم ز تو دلبستگی و مهر و وفا چشم

خاموش که چون گل بشکر خنده در آید

با بلبل بیدل نتوان گفت که خاموش

زان داروی بیهوشی اگر صبح توانی