چون دهم شرح جفای تو بدین دانش و هوش

یا رب آن می ز کجا بود که دوش آوردند

که چنان مست ببردند مرا دوش بدوش

چون کشم بار فراق تو بدین طاقت وصبر

حلقه زلف رسن تاب گرهگیر ترا

شد دل خسته سرگشته من حلقه بگوش

اگرت پیرهن صبر قبا شد خواجو