بیا و پرده برافکن که هست خواجو را

غریب نیست که بیگانه گشته است از خویش

به عشوه آهوی روباه باز صیادت

چنان برد دل مردم که گرگ گرسنه میش

شکیب کم ز کم و اشتیاق بیش از بیش