چو راغ را شود از لاله شقه خون آلود

شدست ساحت بستان چو کلبه صباغ

خوشا بطرف گلستان شراب نسرین بوی

ز دست لاله عذاران عنبرین اصداغ

بخون لاله بباید گرفت دامن راغ

مگو حکایت پیمان و نام توبه مبر

که نیست از می و پیمانه ام به توبه فراغ