به صحن باغ قدح نوش و غم مخور خواجو

بخون لاله بباید گرفت دامن راغ

مگو حکایت پیمان و نام توبه مبر

که نیست از می و پیمانه ام به توبه فراغ

که آنکه باغ بنا کرد برنخورد از باغ