بی جام مصفا نتواند که شود صاف

گر باد صبا مشک نسیمست عجب نیست

کآهوی شب افتاد کنون نافه اش از ناف

منعم مکن ای محتسب از باده که صوفی

میخواره سرمست بدنیا نکند میل

دیوانه مدهوش ز دانش نزند لاف

صید صلحا می کند آن آهوی صیاد