گوهر ز حیا آب شود در دل اصداف

صید صلحا می کند آن آهوی صیاد

خون عقلا می خورد این غمزه سیاف

هر دم که شود درج عقیقت گهر افشان

آنکس که دل از هر دو جهان در کرمت بست

بر وی چه بود گر بگشائی در اعطاف

کام دل درویش جزین نیست که گه گاه