تا بود در چشمم آن لب خواب چون آید مرا

گر چه عیبی نیست ار ریزند بر بریان نمک

درد دل را دوش می جستم دوائی از لبت

گفت خواجو کی جراحت را بود درمان نمک

زانکه گوئی دارم اندر دیده گریان نمک