بار ما شیشه و شب تار و همه ره خرسنگ

اگرت دیو طبیعت شکند پنجه عقل

چکند آهوی وحشی چو شود صید پلنگ

کاروان از پس و ره دور و حرامی در پیش

خیز و یک ره علم از چرخ برون زن خواجو

که فراخست جهان و دل غمگین تو تنگ