سزد که دست بشویند از آب چشم تو خواجو

وگرنه روی تو بینم مرا ز دیده چه حاصل

زبان خامه قلم گشت در بیان جدائی

نرفت قصه بپایان و رفت عمر بباطل

که هست آتش دل غالب و سرشک تو نازل