جزو بود آن همه و حسن جهانگیر توکل

آن سر زلف قمرسای شب آسا را بین

همچو زاغی که زند در مه تابان چنگل

هر چه خوبان جهانرا به دلارائی برد

دست گیرید که خواجو که دلش رفت برود

بارش افتاده و گشتست اسیر سر پل