نهد بر سر کلاه سایبان گل

لبش با هم نمی آید از آنروی

که دارد خرده ئی زر در دهان گل

کشد در برقبای فستقی سرو

چو باد از روی گل برقع برانداخت

برآمد سرخ همچون ارغوان گل

بگو با بلبل ای باد بهاری