کسی اسیر نباشد بدام کس مادام

گهی پری رخم از خواب صبح برخیزد

که تیغ غمزه خونریز برکشد ز نیام

چرا ز قید توام روی رستگاری نیست

چو دور عیش و نشاطست باده در دور آر

که روشنست که با دست گردش ایام

دمی جدا مشو از جام می که در این دور