گرفته شب و روز اندر برش

که چون مست باز آمد اسفندیار

دژم گشته از خانه شهریار

کتایون قیصر که بد مادرش

چو از خواب بیدار شد تیره شب

یکی جام می خواست و بگشاد لب

چنین گفت با مادر اسفندیار