گر تو پاس خاطرم داری و گرنه حاکمی

تا نپنداری که دور از آشیانت بوده ام

هر کجا محمل بعزم ره برون آورده ئی

چون جرس دستانسرای کاروانت بوده ام

زان تصور کن که هر شب پاسبانت بوده ام

گر چه از رویت چو گیسو برکنار افتاده ام

چون کمر پیوسته در بند میانت بوده ام