کز هواداری غبار آستانت بوده ام

کشته تیغ جهان افروز مهرت گشته ام

تشنه آب جگر تاب سنانت بوده ام

از گذار من چرا بر خاطرت باشد غبار

گر شکر خائی کنم بر یاد لعلت دور نیست

زانکه عمری طوطی شکر ستانت بوده ام

همچو خواجو ای ، بسا شبها که از شوریدگی