که مرا بیش مسوزان که قوی در تابم

آنچنان تشنه لعل لب سیراب توام

کاب سرچشمه حیوان نکند سیرابم

دوش هندوی تو در روی تو روشن می گفت

آرزو می کندم با تو شبی در مهتاب

که بود زلف سیاهت شب و رخ مهتابم

من مگر چشم تو در خواب ببینم هیهات