با وصالت نکند آرزوی سنجانم

رفتم ار جان بدهم در طلبت عمر تو باد

ور بمانم شرف بندگیت دریابم

بوصالت که ره بادیه بر روی خسک

راست چون چشم خوشت مست شوم در محراب

گر بود گوشه ابروی کژت محرابم

همچو خاک ره اگر خوار کنی خواجو را